Sprawdzamy i ulepszamy aplikację modową z AI!
W czym tkwi problem?
Założyciel nie miał wystarczającej liczby użytkowników i podejrzewał, że winne jest pozycjonowanie produktu. Zwykłe narzędzie do "analizy Twojego obecnego stylu" nie zachęcało do rejestracji i nie zatrzymywało ludzi na dłużej. Plan był prosty: zmienić to w stałą podróż z osobistym trenerem stylu, która pomoże użytkownikom przejść od tego, jak wyglądają teraz, do ich wymarzonego wyglądu.
Na samym początku projektu stało się jasne, że nikt nie przetestował aplikacji z perspektywy prawdziwego użytkownika. Okazało się, że są tam spore błędy w obsłudze i na drodze do zakupu. Bez ich naprawienia ludzie nadal mogą rezygnować z aplikacji, nawet po zmianie wizerunku!
Oto rozwiązanie!
Prześwietliłam całą aplikację od A do Z i spisałam wszystkie trudne momenty, dzieląc je według powagi problemu. Następnie krok po kroku stworzyłam nową, główną ścieżkę użytkownika: od pełnego schematu przejść, przez proste szkice ekranów i dokument z wytycznymi, aż po jasne zasady wyglądu całej aplikacji. Wszystko po to, aby ułatwić ulepszenia i zmianę wizerunku. Pomagałam też przy pierwszych pracach programistycznych, żeby mieć pewność, że to, co powstaje, jest dokładnie takie, jak zaplanowaliśmy!
Wyniki
23
Znaleźliśmy błędy na stronie i ułożyliśmy je od najważniejszych do tych mniej pilnych!
6
Twój panel sterowania jest teraz o wiele prostszy i ma wszystko w jednym miejscu!
8
przekształciliśmy szkice najważniejszych ekranów w gotowe projekty dla programistów!
Typ projektu:
Nowy wygląd i proste działanie
Oto nasz plan działania:
Szybkie 6 tygodni!
Narzędzia:
Figma, Miro, Loom i Dokumenty Google
pod lupą!
Całe studium przypadku
Aplikację stworzył w pojedynkę jej założyciel, który z pomocą ChataGPT szkicował pierwsze pomysły. Technicznie rzecz biorąc – to działało. Nikt jednak nie przetestował jej z perspektywy zwykłego, nowego użytkownika. Co więcej, główny pomysł – czyli pomoc w zmniejszeniu dystansu między obecnym stylem użytkownika a jego wymarzonym celem – był tylko ogólnym zamysłem, a nie konkretnym planem, który programiści mogliby od razu wdrożyć w życie.
ODKRYWAJ!
Przetestowałem aplikację jak prawdziwy użytkownik
Zanim zabrałem się za zmiany, przeszedłem całą aplikację od początku do końca krok po kroku – dokładnie tak, jak robi to nowy użytkownik. Zapisałem każde, nawet najmniejsze potknięcie! Każdy problem przypisałem do odpowiedniej kategorii (wygląd, działanie czy zwykły błąd) i oceniłem jego powagę w skali od 1 do 5. Dzięki temu od razu było widać, co musimy naprawić w pierwszej kolejności.
A oto nasi najwięksi winowajcy:
Wgrywanie zdjęć nie działało na większości iPhone'ów. Aplikacja przyjmowała tylko formaty JPG i PNG do 2 MB. Tymczasem iPhone'y domyślnie robią zdjęcia w formacie HEIC, które na dodatek ważą o wiele więcej! Główna funkcja aplikacji wysypywała się więc na starcie.
Komunikat o uprawnieniach wprowadzał w błąd. Informował, że aplikacja zadziała bez dostępu do lokalizacji. Nieprawda! Wyłączenie lokalizacji całkowicie blokowało korzystanie z aplikacji.
Najszybsza opcja rejestracji była schowana. Logowanie przez Google było dostępne, ale ukryte na samym dole, pod długim formularzem. Większość osób wpisywała więc wszystko ręcznie, zanim w ogóle je zauważyła.
Dziwny błąd pokazywał zły komunikat i to w obcym języku! Kiedy ktoś wpisał niepoprawny pseudonim, aplikacja wyświetlała po niemiecku komunikat o niezgodności haseł – i to użytkownikom, którzy mieli ustawiony język angielski.
Nowi użytkownicy nie wiedzieli, co robić po rejestracji. Na ekranie głównym pojawiała się cała masa przycisków i opcji, ale brakowało jakichkolwiek wskazówek, od czego w ogóle zacząć.
wyjaśnij
Naprawianie błędów i pozycjonowanie produktu na nowo to była ta sama robota
Samo łatanie błędów z audytu nie dałoby aplikacji tego, czego potrzebował założyciel. Niektórych z najpoważniejszych problemów – jak brak punktu startowego na pulpicie nawigacyjnym – nie dało się naprawić bez wcześniejszego ustalenia, jak ma wyglądać nowa ścieżka użytkownika. Plan był prosty: błędy techniczne naprawiamy od ręki, a problemy z przepływem i pulpitem rozwiązujemy od razu w ramach nowego pozycjonowania produktu.
wygląd
Budujemy nową ścieżkę krok po kroku
Pracowałem nad tym etapami, a nie wszystkim naraz. Po części po to, aby utrzymać koszty w ryzach (założyciel finansuje projekt sam), a po części dlatego, że przy tak dużej zmianie kierunku dobrze jest sprawdzić efekty, zanim pójdzie się dalej.
Nowa, główna ścieżka użytkownika
Rozpisałem całą drogę nowego użytkownika – od strony głównej, przez przesyłanie plików, analizę AI, podgląd wyników, rejestrację, aż po pełny raport i panel główny. Użyłem do tego prostych szkiców i jasnej instrukcji, która tłumaczy logikę każdego ekranu: co jest wymagane, co opcjonalne i co się stanie, gdy czegoś zabraknie.
Ważna decyzja: zamiast zmuszać ludzi do czekania po każdym przesłanym pliku, zaproponowałem połączenie analizy w jeden ekran ładowania na samym końcu. Dodaliśmy tam licznik postępu i ciekawe treści, które umilają czekanie. Rozbijanie oczekiwania na kilka etapów sprawia, że ludzie uciekają przed rejestracją!
Uproszczenie panelu głównego
Oryginalny plan zakładał pięć lub sześć wersji panelu w zależności od typu użytkownika. Skróciłem to do zaledwie trzech wersji, opierając się tylko na tym, co użytkownik faktycznie zrobił, a nie na tym, kim jest. Jeden elastyczny system zamiast sterty prawie takich samych ekranów!
Zamiana poprawek w jasne zasady
Gdy cała ścieżka działała już bez zarzutu, stworzyłem prosty przewodnik po wyglądzie aplikacji – od czcionek i przycisków po kafelki. Dzięki tym przejrzystym szkicom każdy kolejny ekran można łatwo zaprojektować według tych samych reguł, bez wymyślania koła na nowo.
Ekrany, które liczą się najbardziej
Na koniec dopracowałem najważniejsze miejsca: stronę główną, sekcję postępu w panelu, cały proces analizy i raport z wynikami. Dokładnie rozpisałem, co i jak ma się na nich wyświetlać.
dostarczyć
Łapiemy błędy, zanim zmienią się w dodatkową robotę
Byłem na bieżąco, gdy zespół programistów ruszył z pracą. Sprawdzałem pierwsze wersje kodu i porównywałem je z planem. Szybko wyłapywałem momenty, w których projekt po cichu schodził na boczny tor – a to została nazwa starej funkcji, a to jakiś niepotrzebny stan systemu. Dzięki temu, że reagowaliśmy od razu, nic nie trzeba było budować od nowa przez pracę na nieaktualnych planach!
