Projekty

Strona działała – w tym sensie, że istniała i miała jakieś treści. Ale nie spełniała swojego zadania. Ludzie na nią wchodzili, nie widzieli jasnego powodu, żeby zostać, i szybko uciekali. A od zaplecza? Wizytówki trenerów były stałymi stronami na sztywno. To oznaczało, że każdy nowy pracownik wymagał ręcznego projektowania i kodowania, zamiast automatycznego działania systemu.

Aplikację stworzył w pojedynkę jej założyciel, który z pomocą ChataGPT szkicował pierwsze pomysły. Technicznie rzecz biorąc – to działało. Nikt jednak nie przetestował jej z perspektywy zwykłego, nowego użytkownika. Co więcej, główny pomysł – czyli pomoc w zmniejszeniu dystansu między obecnym stylem użytkownika a jego wymarzonym celem – był tylko ogólnym zamysłem, a nie konkretnym planem, który programiści mogliby od razu wdrożyć w życie.

Platforma nie była odnawiana od lat, a większość użytkowników to osoby zupełnie nowe lub wracające po miesiącach przerwy. Nikt nie pamiętał, jak to działa, a panel główny i tak zakładał, że wszystko jest jasne! Zaraz po zalogowaniu sypał czterema lub pięcioma opcjami na raz, bez żadnego logicznego punktu startu. Dla pacjentów, którzy często zmagali się z bólem i chcieli po prostu wiedzieć, co mają teraz zrobić, ten cały chaos był ogromnym problemem.

Nasz program diagnostyczny działał na komputerze, który z nikim i niczym się nie łączył. Przez to cała reszta pracy musiała być robiona ręcznie! Konsultanci sami przepisywali zamówienia, administratorzy musieli ogarniać wiele różnych programów naraz, a pacjenci czekali, nie bardzo wiedząc, co się dzieje.